محمد رفت

{۶}
انگار محمد هم رفته است از این دنیا. آمدم این‌جا بروم روی پیج محسن ر. خبرش را بگذارم، نتوانستم. دیدم بچه ببری را بغل گرفته است و دارد رو به من می‌خندد. این عکس محسن است در حدود سی و چهار سالگی. آن وقت که او بیست و چهار سال داشت ما شانزده ساله بودیم. او ریش می‌گذاشت. ما ریش نداشتیم. آن‌هایی که کمی داشتند، وز وزی بود. ریش‌های من می‌چرخید و می‌چرخید و می‌شد مجمع‌الجزایر گولاک به قول فیلم نان، عشق، موتور هزار. اما محمد بور بود. ریشش هم مرتب. از ما بزرگ‌تر نبود. اما با هم نبودیم خیلی.
محمد را سال‌ها بعد در شهرک دیدم. داشت می‌رفت آموزشگاه رانندگی. آن موقع بیست سال داشتیم و دو سالی بود که گواهینامه گرفته بودم. او تازه داشت می‌رفت رانندگی یاد بگیرد. مرا دعوت کرد همراهی‌اش کنم. حیا داشت. با آنکه تخس بود و شر. رد نکردم. رفتیم و من در عقب پیکان نشستم. او اشتباه زیاد داشت. آرام و از پشت سر کمکش می‌کردم. چون جلسه‌ی آخرش بود و اگر رد می‌شد، باید دو جلسه‌ی دیگر هم آموزشی می‌گذراند. من تا آن موقع یک ماشین چپ کرده بودم و آنقدر دستم راه افتاده بود که پدر کنارم می‌نشست، گرچه نه با خیال راحت. گذشت و من دیگر محمد را ندیدم. هیچ کدام از بچه‌ها را. هر کدامشان را هم هر از گاهی در یک گوشه‌ی این شهر می‌بینم و آن‌ها من را نمی‌شناسند. چون دیگر ریشم چرخ نمی‌خورد و دیگر نمی‌خندم بیش از حد. آنقدر عبوسم که خودم هم گاهی در جلوی آیینه خود را باز نمی‌شناسم؛ و یادم می‌رود که بودم. حالا مصطفی زنگ زده و من جوابش را نداده‌ام. امروز خبر مرگ محمد را پیامک زده. بی هیچ مقدمه‌ای. درست همان‌طور که خبر رفتن پدرش را گفت. اما هنوز نمی‌دانم خبر را به محسن بگویم یا نه. این‌طور که دارد آدم را نگاه می‌کند، نمی‌توانم بهش بگویم محمد رفت. آخر محمد و محسن مراوده داشتند با هم. اصلاً شاید تا الآن محسن دانسته که او برای همیشه رفته است. اما وقت نکرده بیاید و این‌جا عکسش را عوض کند. تازه اگر عکسش را هم عوض می‌کرد و یک عکس ناشاد می‌گذاشت این‌جا، باز رنگ مویش سیاه بود. حالا که حتی ریش هم نمی‌گذارد و از ما جوان تر است. دوست دارم خبر را این‌طور بهش بگویم: آقا محسن! سال‌ها گذشت. تو از پیش ما رفتی و راه جدا کردی. ما ماندیم. بابای حاجی رفت. بابای آ سد محمد هم؛ و این آخری‌ها بابای مصطفی که هر پنج شنبه بی‌دلیل یادش می‌افتم. موهای مصطفی ریخت. جواد پیر شد. آن یکی که اسمش را نمی‌آورم کراکی شد. مهدی د. شد حاج مهدی و دیگر با ما نیست؛ و برای خودش دور –و- بری دارد. علی ط. را هم که ندیدی تا بهت بگویم چه حالی دارد. چ. هم که در مسیر هر روزه‌ی پیچ شمرون به نا کجا دود می‌خورد و با اعوان انصارش وقت می‌گذراند. باقی هم به ...ام؛ و من آقا محسن! پیر می‌شوم در تنهایی و با یک پیامک خبر مرگ دوستانم را می‌گیرم. خبر مرگ محمد ب. را. بله داداش؛ محمد هم رفت.

اعلام نظر (۶)

سلام.
حکایت همه همینن، جز معدودی همه همراه چند صباحی‌ند. میان و میرن.
اما لامصب فارغ از این روایت تو که می‌دونی چته یه تکونی به زندگی بده. زندگی شوک می‌خواد.
بسم الله
انا لله و انا لیه راجعون
خدا رحمتش کنه.
...
سیدمحمد موسوی؛ ۰۸ دی ۹۱ ساعت: ۲۰:۲۴
سید جان! خدا شما و خونواده‌تون رو زیر سایه‌ی مرتضا علی حفظ کنه. سرت سلامت باشه داداش جان.
محسن خطیبی فر؛ ۰۸ دی ۹۱ ساعت: ۲۰:۲۴
محسن محسن محسن...
...
محسن خطیبی فر؛ ۰۸ دی ۹۱ ساعت: ۲۰:۴۸
نباید از ادما توقع داشت
اینجوری زندگی راحت تر میشه
گفتم بهت
نگفتم?
من: شونه بالا می‌ندازم و لب چین می‌دم و.
محسن خطیبی فر؛ ۰۹ دی ۹۱ ساعت: ۰۴:۰۰
واقعی بود؟! محمد کی بود؟! می شناسیمش؟
فرشاد سلیمانی؛ ۱۰ دی ۹۱ ساعت: ۱۲:۴۳
ابهام در سرنوشت بچه‌های دبیرستان زیاده. شاید خیلی چیزا روشن بشه اگر روزی اون رمان ششصد صفحه‌ای که نوشته‌ام‌اش رو بدم برا چاپ. فعلاً امکان‌اش نیست. بخوام هم ریشه‌یابی کنم چرا نمی‌تونم نوشته‌ام رو بدم بیرون، مجبورم گند یه چیزایی رو دربی‌آرم. هیچی دی گه؛ این شده که دست نگه داشته‌ام آب از آسیاب بی‌افته تا نوشته‌ام رو بدم دست چاپ.
محسن خطیبی فر؛ ۱۰ دی ۹۱ ساعت: ۱۲:۴۳
از گفتن حقیقتی که باید گفته بشه، نترس!
یا علی
فرشاد سلیمانی؛ ۱۱ دی ۹۱ ساعت: ۱۳:۲۰
ترس ندارم. خودت می‌دونی: -باید یه وقتی حرف رو گفت که شهیدش نکنن.
محسن خطیبی فر؛ ۱۱ دی ۹۱ ساعت: ۱۳:۲۰

ارسال نظر

کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.

نامحسوس

{۰}
»۰۸:۲۳ ق.ظ، ۲۶م تیر ۱۳۹۶
دیرم شده بود برا رفتن ب کار، از دم خونه دویدم. سر خیابون از جلو ی ۲۰۶ رد شدم سریع. بندگان خدا ترسیدند نکنه تصادف بشه. راننده با ی لحن هراسون گفت: مواظب باش. من اعتنا نکردم و ادامه دادم دویدن رو. تو دلم گفتم: اون باید مواظب باشه. دیدم سر تقاطع وایساد. گفتم انگار داره داستان میشه. رسیدم بهش، دیدم ۲ تا افسر راهنمایی تو ماشین نشستند. نگو ماشینه، پلیس نامحسوس بوده.

هواکش

{۰}
»۰۴:۵۸ ب.ظ، ۱۷م تیر ۱۳۹۶
حالا اینکه زیرگذرهای عبوری تهران هواکش دارند یا نه الان مسئله من نیست. این رو حالا میبینم که به محض ورود به زیرگذر چهارراه ولیعصر، داشتم خفه میشدم.

تگ